پــرنده مــرده، پــرده هــا كشيــده، تـار بي صــــدا
شكستـــه زخمـــــه وقلــــم، َوســــوختــه كتـابهـــــا
نگـــاه قـــاب كج شـده، اسيـــــر وهــــــــم مي شوم
وقطـره قطــره قطــره دور مي شود گذشته، طــا--
--قتــم نمــانده تـا بگــويم از شبــي كه رفتـــــه اي
شبــي كــه چشمهـــاي مـن، تمــام خــاك كــوچـه را
ميـــان دستهـــــــا گــــــرفت، يـادگـــــــــار رفتنت
وخـــاطـــرات كهنـــه را مـــــرور مي كنم دوبـا—
-- ره شــايـد از دوبـاره هــا، توبشكفي در اين قفس
در اين اتـاق پــر ز رنگِ خـون و پــر، كه انتظـا—
ِرديـــدنــم، هـــــلاك مي كنـــــد اگـــر، ازآسمــــــان
نيــــاورد خبـــــــر، بـــــراي بــاورم كســــي و يــا
ستـاره اي كه هــر سحــر، زخـواب من سفــر كنــد
ازآن مســافــري كه رفتــه بي خبــــــر بـه نـاكجــــا
دراين هجــــوم وهــــم هــا، تو مـانده اي بــراي مـن
شبــي به خــاطـــرخــــــدا، كمـي ازآن كجـــا بيـــــــا
رفتی و تا ابد شعر , طنین صدای تو را کم دارد ...