می آیی

   با گیسوانی که نبافته ای

   و چشمانی مهتاب گون ٬

   که شب را هاشور می زنند

   و پروانه های پرسوخته دوباره پیله می تنند

   و رویاهای خاکستری ٬ دوباره رنگ می گیرند

  

   با  گیسوانی  رها

   چون خوشه های گندم

   و می باری

   می باری و سهم من ٬ کشتزاری دیگر

   بارور ز کشت دیگر

   که بارانش  تویی

   بهارش تویی

   تمام فصل هایش تویی

   

   با گیسوانی یله در باد

                               می ایی

                              و فصل پنجم در میرسد

   فصل پنجم از سال کبیسه

   فصلی که هر روزش روز آغاز است

   و یلداش در نمی گیرد

   و من همچنان فانوس دار کوچه های دیدار

   انتظار می کشم " تماشا شدن را "

   در آینه ی چشمت

 

   می آیی

   با گیسوانی که گویی ساحلی شبزده اند

   در کرانه ی دریای هزار فانوس چهرت

   می آیی

   بی تاب تر از نسیم

   که از صبح باغچه می گریزد

   و فصل پنجم در میرسد

 

   فصل پنجم فصل آفتاب است

   که پابرهنه بر برگها می دود

   فصل تو

   فصل رویش یاس های سپید

   کنار دیوارهای بیکار است

  

   کنارم بمان که سرزمین باد خورده ام٬

   بارانی دوباره می طلبد

   کنارم بمان که بی صدای تو

   غصه دارانند  قصه ها

   که کرم  های کابوس نفرین می کنند

   سیب های سرخ قصه را

 

   که بی دست تو

   نوازش هم شکنجه است

   نوازش ٬  خودِ شکنجه است

 

 

  

 

This poem was nominated Poem of 2007 for the best poem, written by an African kid
 

     ,When I born, I Black
When I grow up, I Black
When I go in Sun, I Black
When I scared, I Black
When I sick, I Black
And when I die, I still Black

And you White Fella
When you born, you Pink
When you grow up, you White
When you go in Sun, you Red
When you cold, you Blue
When you scared, you Yellow
When you sick, you Green
And when you die, you Gray 
  
       ??  And you calling me, Colored

 

   In the rain  
In the clarion call of the rain  
In dreams  
Of  passing-by  pedestrian  

Some one is there  
Some one better  
Better than the rhyme  
And sonnet  
Better than sunset  

             Some one like the wind, in distance  
With a streching arm  
For the dance   

   Some one is there  
Better than the wine  
                      Better than sunshine  

 

 

 

  از ابریشم جاده های صبح

  بیا

  با هزار قاصدک

  که در چین دامنت داری...

  به ایران دستان من

 

 

 

  همیشه در گرگم به هوا

  از گرگ شدن فرار می کردیم

  و اکنون

             ناخواسته در تمام بازیها گرگیم

             بی آنکه از خودمان بترسیم

 

  من از هفت سنگ میترسم

             میترسم آن قدر سنگ روی سنگ بچینیم

              که دیواری ما را ازهم بگیرد....

 

  بیا  لی لی بازی کنیم

             که در هر رفتنی

             دوباره  برگردیم